آورده‏اند که شخصى از همسایه‏اش طنابى به امانت‏خواست، او گفت:

بر روى آن ارزن گسترده‏ام.

آن مرد پرسید: چگونه بر طنابى ارزن گسترند؟

گفت: چون مقصود بهانه است، همین بس است.