روزی فیلسوف دانا شیخ الرئیس ابو علی سینا به مجلس ابو سعید  ابوالخیر در آمد.

بر زبان ابو سعید سخن از طاعت و معصیت گذشت ، شیخ الرئیس این رباعی انشاء نمود:

ماییم  به  عفو  تو،  تولا کرده

و ز طاعت و معصیت،  تبرا کرده

آنجا که عنایت تو باشد ، باشد

ناکرده چوکرده،کرده چون ناکرده

ابو سعید این رباعی را بدیههً در جواب گفت :

ای  نیک  نکرده  و بدی ها کرده

وانگه  به  خلاص ، تو  تمنا  کرده

بر عفو،مکن تکیه،که هرگز نبود

ناکرده چوکرده،کرده چون ناکرده