جابر بن عبداللّه انصارى آن مرد صحابى و یار با وفا حکایت کند:

روزى مولاى متّقیان امیرالمؤ منین، امام علىّ بن ابى طالب صلوات اللّه علیه از محلّى عبور مى نمود، ناگهان متوجّه شد که شخصى مشغول فحش دادن و ناسزاگوئى، به قنبر غلام آن حضرت است؛ و قنبر مى خواست تلافى کند و پاسخ آن مرد بى ادب و تحریک شده شیطان و هواى نفس را بدهد.

ناگهان امیرالمؤمنین علىّ علیه السلام بر قنبر بانگ زد که: آى قنبر! آرام باش و سکوت خود را حفظ کن و دشمن خود را به حال خود رها ساز تا خوار و زبون گردد.

سپس افزود: ساکت باش و با سکوت خود، خداى مهربان را خوشنود گردان و شیطان را خشمناک ساز و دشمن خویش را به کیفر خود واگذارش نما.

امام علىّ علیه السلام پس از آن فرمود: اى قنبر! توجّه داشته باش که هیچ مؤ منى نتواند خداوند متعال را، جز با صبر و بردبارى خشنود سازد.

و همچنین هیچ حرکت و عملى همچون خاموشى و سکوت، شیطان را خشمگین و زبون نمى گرداند.

و بدان که بهترین کیفر براى احمق، سکوت در مقابل یاوه ها و گفتار بى خردانه او است.

حقیر گوید: تأیید و مصداق بارز آن، نیز کلام خداوند متعال است که فرمود: (اِذا خاطَبَهُمُ الْجاهِلُونَ قالُوا سَلاماً)؛

وقتى با افراد نادان و بى خرد مواجه گشتید، او را بدون پاسخ رها سازید