بی‌توجهی‌ به‌ شناخت‌ وسایل‌ و ابزارهای‌ جدید و غفلت‌ از کاربرد مطلوب‌ آن‌ها برای‌ اهداف‌ متعالی، یکی‌ دیگر از وجوه‌ و ابعاد تحجر است.

«دین، هدف‌ را معین‌ می‌کند و راه‌ رسیدن‌ به‌ هدف‌ را، اما تعیین‌ وسیله‌ تأمین‌ احتیاجات‌ در قلمرو عقل‌ است. عقل‌ کار خودش‌ را بتدریج‌ تکمیل‌ می‌کند و هر روز وسیلة‌ بهتری‌ انتخاب‌ می‌کند و بشر به‌ حکم‌ قانون‌ اتم‌ و اکمل‌ (به‌ قول‌ علامة‌ طباطبائی) می‌خواهد از هر راه‌ که‌ ساده‌تر و کم‌خرج‌تر باشد، به‌ هدف‌ خودش‌ برسد.... هیچ‌ احتیاج‌ واقعی‌ای‌ نیست‌ که‌ اسلام‌ جلوی‌ آن‌ را گرفته‌ باشد.

 اسلام‌ جلوی‌ هوس‌ را گرفته‌ است. در وقتی‌که‌ تراکتور پیدا شده‌ اگر کسی‌ بگوید من‌ با گاو آهن‌ شخم‌ می‌زنم. این، محکوم‌ است...».

ایشان‌ از بلندگو، رادیو، تلویزیون‌ و صنعت‌ فیلم‌سازی‌

به‌عنوان‌ نمونه‌ نام‌ می‌برند و داستان‌ بوق‌ شیطان‌ را مطرح‌

می‌کنند که‌ شنیدنی‌ است:

 

 

«اولی‌ که‌ همین‌ بلندگو پیدا شد، بعضی‌ها چه‌ داد و فریادی‌ راه‌ انداختند! آقای‌ فلسفی‌ تعریف‌ می‌کردند، اولین‌ نفری‌ که‌ در میان‌ وعاظ‌ با بلندگو صحبت‌ کرد، من‌ بودم. نمی‌دانید چه‌ بازی‌ ای‌ سر من‌ درآوردند. گفتند مجلس‌ معظمی‌ بود و در آنجا بلندگو گذاشته‌ بودند. قبل‌ از من‌ واعظی‌ رفت‌ صحبت‌ بکند، گفت‌ این‌ بوق‌ شیطان‌ را بردارید. برداشتند و آن‌ واعظ‌ در اثر کثرت‌ جمعیت‌ نتوانست‌ مطلب‌ را به‌ همه‌ مردم‌ بفهماند.

من‌ رفتم‌ روی‌ منبر. تا نشستم‌ گفتم‌ آن بوق‌ شیطان‌ را بیاورید.

 ببینید جمود چقدر؟ اینها آبروی‌ دین‌ را می‌بَرَد. کی‌ گفته‌ بلندگو بوق‌ شیطان‌ است؟!»

 

 

می‌توان‌ اضافه‌ کرد که‌ بی‌توجهی‌ به‌ اقتضائات‌ و روش‌های‌ نوپیدای‌ تحقیقی، تعلیمی‌ و تبلیغی‌ و ابزارهای‌ جدید ارتباطی‌ و اطلاع‌رسانی‌ و جمود در همان‌ روش‌ها و سبک‌های‌ معهود و تکراری، که‌ بُرد کارِ‌ پیام‌رسانی‌ دینی‌ را کاهش‌ می‌دهد و باب‌ استفاده‌ از نوآوری‌های‌ مشروع‌ و مؤ‌ثر را می‌بندد، از همین‌ سنخ‌ تحجر به‌شمار می‌رود...

http://www.porsojoo.com/fa/node/3305